بالاترین - محکوم به عشق وطنم

با تعصب بی‌ جای خودمان بأعث گردن زنی‌ اندیشه های آزاد نشویم.

نویسنده : درویش شیرازی - ساعت ٢:٥۱ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۸ آذر ،۱۳۸٩

دم از عدالت علی‌ می‌زنیم، آزادی را از حسین یاد گرفتیم و هنوز در قرن بیست یکم برای حقیقتی انکار ناپذیر، آزاد اندیشان را به صلابه تعصب مان میکشیم و مزدور، عامل و جیره خوار میشماریم شان. وای بر من و تو که ادعای آزاد اندیشیمان، گوش دنیا را کر می‌کند و در زیر آسمان خدا، حق و ناحق را یکی‌ می‌کنیم و از شنیدن انتقاد بیزار و هراسانم.

گوش کن کلام را چون کلام من، یکی‌ نیست و نبود، تا کی‌ جهل، تا کی‌ پوچی، تا کی‌ کم باوری، تا کی‌ کوتاه فکری. حلاج زمانه را به چوبه دار می‌بریم برای این که فریاد انا حق میزند، وای بر ما و نسل ما که حلاج‌ها کشتند و میکشند.

وای بر من که سکوت من خیانت است به تمام همرزمانی که جان، مال، ناموس خود را در راه آزادی ایران دادند و میدهند.وای بر من که خاموشی من مرگ من است وای بر من و تو که سکوت ما نشانه مرگ اندیشه و آزادی باطن ماست.

وای بر منو تو، گر ما نشویم، ریشه این ظالمان از خاک بر نکنیم

کم نگاهان فتنه ها انگیختند بنده حق را بدار آویختند/// آشکارا بر تو پنهان وجود بازگو آخر گناه تو چه بود؟

نظرات ()